Daquién movía la mio
cama hacia otru llugar desconocíu; mientres caminaba cantando.
Dexéme dir enllén de
pensamientos que nun diben calmar la mio desesperanza.
Convencíu, anque naide
me lo dixera, d’ónde taba; el mio pensamientu desvióse hacia’l porqué de la
escuridá na que taba allugáu, hacia’l porqué de los mios brazos ataos.
Sentía un cachu de
tela, de venda, chocando cola piel qu’arrodiaba los güeyos; sentía la piel
apretando les mios moñeques cuando movía les manes. Y yo nun sabía por qué.
Pensé que, quiciabes
yera pa nun ver dalguna parte del mio cuerpu deformada, pa que nun tocaren dalguna
mancadura que tuviera… Quiciabes yera parte d’un programa de concienciación de
la empresa na que trabayaba la mio xefa, quiciabes too yera broma de nun sé
quien.
La cama paró, el cantar
acabó, y daquién fizo que’l mio respaldu se moviera hasta dexame sentáu.
—¿Tas espiertu? —díxome
la voz femenina yá conocida. Paecía que güel a café.
—Sí —contesté rápido,
namás que la sentí entrugar, col envís de que’l falar me llevara a dexar de
pensar nos pensamientos que me traxeren hasta ellí.
—¿Tas bien? —volvió a
falar namás qu’acaba la mio palabra d’afirmación.
Fízose’l silenciu y yo
duldé, nun sabía mui bien qué dicir. Pensé qué contestar.
—Atópome inmóvil —diome
por contestar, sorrí.
—Yá… —silenciu,
paecióme que pensaba— Tate tranquilu, namás ye cuestión de tiempu.
—¿Por qué la escuridá? —quixi
entrugar yo, quixi saber lo que taba pasando. Na mio cara nun quedaba nengún
niciu de la sorrisa qu’había nada esistió.
—Tienes que dexanos
trabayar, namás ye cuestión de tiempu que les tos manes tean llibres, que tu
salgas d’equí —faló de memoria, marcando mui bien les pauses—. De ti, y namás
que de ti, depende que salgas enantes o depués. Tate tranquilu, intenta nun pensar
y fai tolo que te mandemos facer.
—¿Ónde toi? —entrugué,
sabedor de cuála diba ser la respuesta; sabedor de que tengo poques esperances
de que la so respuesta me fuera a gustar.
Silenciu. Ella
llevantóse y movióse pel cuartu, abrió una puerta; quiciabes pensaba, quiciabes
colaba, quiciabes yá nun golía yá a café. Yo nun dixi nada, namás esperaba polo
que pudiera pasar darréu.
—Tas equí… —duldó, paecía
que pensaba— Agora nun te pueo dicir muncho… —silenciu— Namás te pueo dicir qu’equí
tas esperando, y la espera de xuru que va ser curtia.
La puerta cerróse y nun
tardó n’apaecer el silenciu.
No hay comentarios:
Publicar un comentario